'n Ander Planeet

Dag 50 - 54

19 - 23 Februarie 2012

Danakil Woestyn, Ethiopie

Ongeveer vier weke gelede is ‘n groep van amper 30 toeriste in die Danakil woestyn aangeval, blykbaar deur terroriste van Eritrea. Twee word steeds gyselaar gehou saam met 2 soldate van Ethiopie, 2 is ernstig beseer en 5 het hul lewe verloor. So die keuse om die Danakil woestyn te besoek, was nie ‘n maklike of eenvoudige een nie.

Tydens konsultasie met ‘n reisagent, word ons verseker dis heel moontlik die veiligste tyd om die woestyn nou te besoek, aangesien sekuritiet onmiddelik verhoog word na so ‘n insident. Twee polisiemanne moet saam met ons reis, soldate word by sekere punte opgetel vir ons beskerming, en nog soldate hou daagliks wag by die plekke wat ons gaan besoek.

Medereisigers wat dit al gesien het, kan nie uitgepraat raak oor Danakil nie, en ons nuuskierigheid kan dit nie meer hou nie. Om die uitstappie te waag, terwyl ander reisigers dit nie eers oorweeg nie, maak dit net ‘n groter avontuur, en vuur net ons begeerte aan om die reis aan te pak. Behalwe vir my en Peter, is Itai en Duko, rugsakreisigers van Israel, die enigstes wat die 5-dag reis deur die woestyn waag.

Dallol

Van die eerste dag, is ons oorweldig met die surealistiese omgewing om ons. Die vreemdste rotsformasies in die middel van die woestyn laat jou wonder of jy nie dalk op Mars beland het nie.

Dallol is ongeveer 130 meter onder seespieel, en is die laagste punt in Afrika. Dit het ook die warmste gemiddelde temperatuur vir bewoonde land in die wereld.

Paddastoel rotsformasies

Borrelende swaelmere vul die lug met toksiese gasse wat jou longe en neusvliese brand met elke asemteug.

Kleurvolle minerale, helderder en bonter as ‘n kleuter se inkleurboek omring jou.

Formasies wat oor miljoene jare vorm, verbrokkel onder jou voete soos jy versigtig verder loop.

Soutmyn

Die soutpanne strek sover as wat jy kan sien. Ons hou dop hoe die inwoners die sout myn, presies soos dit vir honderde jare al gedoen word; met ‘n eenvoudige bytel word die sout in netjiese blokke gekap, op hope gepak en dan op ‘n kameel gelaai.

Die myner stap dan met sy kamele in ‘n ry na die naaste dorp, Mekelle, om dit te verkoop. Volgens ons gids neem dit sewe dae vir die myner en sy kamele om van die soutpan dorp toe te stap. ‘n Blok sout word maar vir 6 Birr verkoop (R3). En dan stap hy weer 7 dae terug soutpan toe – en ons kla so maklik oor ons werksomstandighede!

Die soutmyn proses

Ek hou vir kameel geselskap terwyl hy geduldig wag vir sy myner om blokke sout klaar te kap.

Erta Ale Vulkaan

Die derde dag durf ons die moeilike pad na Erta Ale vulkaan aan. Sonder enige paaie, altans geen wat ons kan uitmaak nie, hou ons getrou in ons gids se stofwolk om nie te verdwaal nie. Wanneer al die sand verby is, rus ons in ‘n klein nedersetting waar nog soldate opgetel moet word om saam met ons verder te reis. Op kombersies in ‘n tipiese hut, nie veel koeler as die skroeiende son buite nie, bring Alganesh, die toerkok, vir ons middagete wat sy vinnig aanmekaarslaan. Die laaste stukkie pad, deur vulkaaniese rotse, is die moeilikste wat ons nog gehad het. Teen 5 km per uur kruip ons versigtig oor die klippe.

Uiteindelik by ons volgende basiskamp, eet ons vroee aandete en wag tot die son sak voor ons 3 ure na die top van die vulkaan stap.  Twee kamele word opgesaal om vir ons matrassies op te dra sodat ons langs die lava meer onder die sterre kan oornag.

Ek maak maaitjies vir ingeval ek oppad berg-op moeg raak.

Na drie ure se stap in die donker, kom ons uiteindelik by die lavameer uit. Ongelooflik – die hitte teen jou gesig, die aarde wat jy onder jou voete voel rondskuif. Jou hart klop in jou keel wanneer die realitiet jou tref – die vulkaan kan tegnies enige oomblik ontplof…

Die lavameer vroeg die volgende oggend, voor ons weer vir 3 ure terug stap basiskamp toe.

Die lang paadjie terug basiskamp toe.

Afrera Meer

Die laaste dag ry ons tot by Afrera meer, ‘n soutmeer so sout dat jy heerlik in die water dryf. Na 4 dae in die warm woestyn, sonder lopende water is dit lekker bederf. Om die sout van jou vel af te was, is daar ‘n vuurwarm warmwaterbron waar ons ‘n slag ordentlik kan bad. Ons slaan dan tent op langs die strandjie en kuier rustig die laaste aand saam.

Die warmwaterbron.

Kerke in berge

Dag 46 – 49

15 – 18 Februarie 2012

Mekelle, Ethiopie

In die Tigray omgewing van Ethiopie, is verskeie kerke hoog in die berge uit rotswande gekap. Baie is moeilik bereikbaar en goed weggesteek van verbygangers. Die Christene van die 12de eeu het dit juis so verkies sodat nie-Christene dit nie maklik kon beroof of beskadig nie. Die kerke word vandag nog gebruik.

Van ver af is daar geen teken van die klein uitgekapte rotskerkie in hierdie berg nie.

Met die hulp van ‘n gids, stap ons in die hitte van die dag, ‘n uur lank berg-op. Rooigesig en uitasem kom ons by die kaartjie kantoor uit – twee kaalvoet Ethiopiers onder ‘n skaduboom met ‘n kwitansie boekie.

Urs voor die kaartjie kantoor

Ons rus voordat ons die laaste entjie moet klim – op teen ‘n steil rotshang! Die gidse demonstreer met sorg waar al die vastrapplekke is. Dan klim een vooruit en ‘n ander agterna vir ingeval jy na tien sekondes reeds vergeet wanneer watter hand en/of voet waar moet wees om ‘n nek breek val te vermy. Ek kan steeds nie glo dat die inwoners elke sondag hierdie uitstappie kerk toe aandurf nie. Hul doen dit natuurlik in 'n oogwink.

Bo by die kerk aangekom, kyk jy vas teen die vensters van die kerk. Die ingang van die kerk is om die draai, ‘n dun stukkie hout die bruggie wat jy moet oorsteek om daar uit te kom.

Vensters van die kerk

Amper daar

Uitsig vanaf die berg

Die kerk binne lyk soos meeste in Ethiopie; eeue oue tekeninge van bybelstories teen die mure. 

Die werk wat hierdie kerkie moes verg om hoog teen ‘n rotswand uitgekap en binne geverf te word is ‘n teken van hoe toegewyd die christene van Ethiopie daai tyd was en steeds is. Dit is ongelooflik om te kan sien waar hul elke week getrou hul kerkdienste bywoon. Die kerk is soms so vol dat van die lede buite moet sit. Daar is meer as 150 uitgekapte rotskerke in die Tigray omgewing.

Om by die rotshang af te klim is nog moeiliker as op. Maar die gidse span hulself weer in om jou af te help. Van bo, kan ek nie meer die vastrapplekke sien nie. Die gids het later altwee my voete beet, en sit versigtig elk in die inhammetjies waar hul hoort tot ek onder kom.

Die pad ondertoe. Een gids dra my rugsakkie, die ander hou my voete vas, en nog een gryp my hand wanneer dit nodig is.

Alhoewel ons net een dag spandeer het om na van die kerke te kyk, moet ek en Peter vir 4 nagte in Mekelle wag om die reis deur die Danakil woestyn te begin. Die enigste verdere opwinding in die dorp was toe ons hotel een aand amper afbrand. Gelukkig is Urs en Peter vinnig op die toneel om te help met die ekstra brandblussers wat Urs verplig was om in Egipte in sy Land Cruiser rond te ry. Dit het definiteif meer gehelp as die emmers water wat inwoners van meters ver moes aandra om die vuur te blus. Gelukkig was dit net die raadsaal, en kon ons rustig aandete verder geniet.

Verkieslik doodgewoon

Dag 44 – 45

13 – 14 Februarie 2012

Aksum, Ethiopie

Dis ‘n moeilike bergpas tussen Debark en Aksum. Die 250 km neem ons van die oggend voor sonop tot net voor sonsondergang se ry, met min breuke tussenin.

Wanneer die nood druk stop ons langs die naaste bossies, maar dis ook nie altyd so eenvoudig nie. Nes jy die perfekte bossie uitgekies het wat die meeste skuiling bied, maak ‘n handvol Ethiopiers uit die bloute hul verskynsel. Dan druk ek maar die stukkie toiletpapier weer in my sak en klim in die kar.

Hul bedel vir Highland (waterbottels), T-hemde, penne, of vra net bloot vir Birr (geld), meeste sonder om eers te groet. Hul aanvaar nie nee vir ‘n antwoord nie, en los jou nie uit totdat jy wegry nie. As jou venster te groot oopgedraai is, hang hul sommer bo-oor jou en vat aan jou besittings. Party is oenskynlik uiters onsteld dat jy nie wil gee nie, asof hy die enigste persoon in Ethiopie is wat al vir iets gevra het. In die verby ry word mens soms selfs met klippe gegooi. As jy ‘n klip in ‘n seuntjie se hand vroegtydig gewaar, help dit om te waai of om vinger te wys, sodat hy die klip laat val. Die idée wat die inwoners het dat toeriste net moet gee, is vinnig besig om ons indruk van die mense van Ethiopie te skaad.

Aksum het my nie baie beindruk nie. Die dorpie het ‘n gebrek aan sjarme. Jy word heeltyd gepes deur bedelaars en/of straatkinders wat jou skoene blink wil vryf of ‘n stukkie klip, kougom of grondboontjies aan jou wil verkoop. Die toeriste-aantreklikhede is ook nie baie indrukwekkend nie.

Koningin Sheba se bad, die eerste van die toeriste-aantreklikhede, is ‘n dam modderwater waar ‘n paar bokkies rondhardloop. Ek sou dit nie eers opgelet het as iemand my nie gestop het nie.

As dit is waar die koningin moes bad, bly ek liefs ‘n doodgewone mens met ‘n doodgewone bad.

Die obelisks voor die museum is fasinerend omdat die massiewe pilare per hand, as een stuk, met presiese afmetings uit klip gekap is. Maar hul is nie meer stabiel nie en moet reggop gehou word met groot kabels en strukture wat meer ‘n oogseer is as wat dit die prentjie red.

Hierdie massiewe obelisk het reeds omgeval.

Die museum was darem die moeite werd om te besoek

Laastens wou ons die kattedraal sien, maar met 'n fortuin vir toegang besluit ons teen dit en ons dag word net daar kortgeknip. Een van ons was skerp genoeg om te weet wat die datum is, en dat dit Valenteinsdag in die Westerse wereld is (geen teken hiervan in Ethiopie nie). Ons kry toevallig ‘n Valentine Café waar ons ‘n glasie klink op die dag.

Wandel in die berge

Dag 42 – 43

11 – 12 Februarie 2012

Simiese berge, Ethiopie

Onder aan die Simiese berge, by Debark, moet ons toegang kaartjies betaal en ‘n wag optel. Soos ons met die bergpas opry, wonder ons wanneer ons by die woud uitkom. Daar is plekplek skraal boompies wat bymekaar staan, maar verder is net donga’s en kaal berge sigbaar. Dit is hartseer dat 95% van Ethiopie se woud reeds uitgewis is deur die land se massiewe populasie.

By die eerste kampplek het ons ‘n mooi uitsig oor ‘n vallei, weggesteek van die res van die kampeerders. Ons het uiteindelik by 'n paar bome uitgekom, nie juis wat jy woud kan noem nie, maar darem 'n bietjie groenigheid tussen die gras. Met min daglig oor, maak ons aandete en kry ons tente gereed.

Uitsig oor die vallei

Ek kan steeds nie agterkom wat die doel is van die wagte wat ons orals moet saamsleep nie. Beskerm hul ons teen die mens-sku Walia-Ibex’s of die vriendelike Simiese bobbejane, of is daar rowers in die bedrywige nasionale park waarvan ons nie weet nie? Hul teenwoordigheid word gou ‘n steurnis wanneer hul gemaklik raak in ons kampstoele om die vuur wat ons self aan die brand gesteek het. Hul gewere word sommerso rondgeswaai met geweerlope wat gereeld hier langs jou oor beland.

Die nag raak ysig koud. Lang pajamas en twee slaapsakke is nie genoeg om warm te bly nie. Die dun lug, 3500 meter bo seespieel laat jou hyg vir jou asem wanneer jy in jou slaapsak probeer omdraai.

Vroegoggend ry ons na die tweede kampplek waar Livia en Coen (reisigers van Holland wat ons in Aswan ontmoet het, en weer in die berge raakgeloop het) vir ons pannekoek vir ontbyt maak. ‘n Simiese bobbejaan kom al hoe nader en flikflooi met Peter. Hy gaap, wys sy groot, lelike tande, en staar dan uit oor die vallei asof hy ook gekom het vir die uitsig.

Adoons geniet die uitsig

Ons trek stapskoene aan en volg die wagte deur die mooiste voetpaadjies na asemrowende uitsigpunte. Ons loop nog bobbejane raak, en kom of Walia Ibex's af wat teen die rotswand afhardloop. Met min voetspasie vir hul hoewe is dit ‘n fyn kuns van balans en goeie tydsberekening om nie meters ver van die berg af te foeter nie. Dis ongelooflik hoe hul aangepas is om die steil berge op en af te hardloop.

Walia Ibex

Bobbejaan klim die boom…

Mooi uitsig. Meeste van die woud reeds uitgewis.

Ons is maar kortasem, maar weier om te stop voor ons op die hoogste punt in sig uitkom. Dit vat heelwat langer as wat ons gedink het, maar die wag kry ons darem met kortpaadjies terug by die kamp voor die son onder gaan.

Lang voetpaadjie na die toppunt

Die nag is lank, nog kouer as die vorige aand, en die lug nog dunner, wat asemhaal moeite maak. Ek rol heelnag rond tot dit uiteindelik lig word en ons in die pad val nog voor die son opkom. Die stap in die berge, die diere en die ongelooflike uitsigte is definitief die moeite werd, al moes ek suurstof, slaap en my liggaamshitte opoffer.

Lui lekker langs die meer

Dag 40 – 41

9 – 10 Februarie 2012

Gorgora, Ethiopie

Dit vat net bietjie langer as ‘n uur om van Gonder na Gorgora, ‘n afgelee nedersetting, te ry.

By Tim & Kim kampplek, ‘n gunstelling onder oorlandreisigers, slaan ons tent op onder die groot skadubome langs Tanameer. Honderde kleurvolle voeltjies tjirp vrolik, en daag ons uit om hul te identifiseer met verkykers en voelboeke.

Tim & Kim, oorspronklik van Holland, en reeds 4 jaar woonagtig in Ethiopie, kruip vinnig in mens se hart. Hul laat ons onmiddelik welkom voel, en die gerieflike kampplek bied meer as wat ons nodig het. Ordentlike, silwerskoon badkamers (lanklaas sulkes gehad), rustige kampplek weg van knaende inwoners & nuuskierige kindertjies, die lekkerste etes, en goeie geselskap. Bob, ‘n vrywilliger, ook van Holland, wat vir Tim uithelp vir ‘n paar maande, voel ook gou soos ‘n vriend. Hy probeer sy bes om die hyenas wat blykbaar in die omtrek bly, nader te bring met ‘n stuk vleis sodat ons hul ook kan sien, maar sonder sukses.

Kamp onder skadubome

In Gorgora, ‘n halfuur se stap van Tim & Kim, besoek ons die klooster in die nedersetting. Hierdie een is blykbaar een van die min wat nog nie beskadigende restourasie ondergaan het nie. Die oorspronklike tekeninge van eeue gelede pryk teen die mure. Vroue word meestal nie toegelaat in die kerke nie, maar gelukkig mag ons die een besoek.

Die tekeninge teen die mure

‘n Vinnige swem in die Tanameer om af te koel in die hitte van die dag - blykbaar is hierdie rotsomringde swemhoekie vry van Bilharzia. Onwillig om dit verkeerd te bewys spring ek in elkgeval vinnig weer uit. Ek is ook nie gretig om katvis se peuselhappie te word nie.

Die swembad

Aandete kuier almal om dieselfde tafel en gesels tot laat nag. Peter en Tim en ‘n bottel whiskey het soos ou vriende tot net voor sonop gekuier. Peter leer die volgende oggend dat die Doxicyclin (malaria pille) en whiskey kombinasie te alle tye vermy moet word, nadat hy sy ontbyt, en die pilletjie verloor.

Die res van die tyd ontspan ons soos akkedisse op die klippe langs die swemhoekie, terwyl Peter vis probeer vang.