Bokke in 'n kraal

Dag 30 – 30 Januarie 2012

Erens op die Nasser meer, Egipte

Al wat op vandag se agenda is, is om op die passasiersveerboot te klim, en die rit te oorleef. Die hawe is ‘n vertrapping. Honderde Sudanese met tonne bagasie staan tou om op te klim.

Ons is dankbaar vir Kamal se hulp, ‘n waardevolle kontak voorgestel aan ons deur die Jordaniers. Hy kry ons relatief vinnig deur doane, alhoewel ons moeilik beweeg met ons bagasie. Met geen kennis of verwagting van Wadi Halfa se fasiliteite nie, het ons seker gemaak dat ons genoeg inpak vir drie dae se eet, drink en warm slaap totdat ons weer die voertuie kry.

Met skouers wat al kramp, en rue wat wil afbreek, moet ons koes vir ons lewens vir massiewe bokse wat die Sudanese bukkend en met mening op hul rue aandra. Hier kyk jy vir jouself uit. As jy nie die aankomende boks sien kom nie, is dit jou eie skuld as jy seerkry.

Op die boot, druk vyftig mense gelyktydig van weerskante deur dieselfde klein deurtjie. As jy eers in is moet jy oppas om nie doodgedruk te word nie. Die gangetjies is nou, bedompig en jy het minder plek as die spasie wat jou eie liggaam opneem om in te beweeg. Rami, een van ons Jordanier vriende, was nie ver van verkeerd toe hy spot dat die boot gemaak is vir diere, en nie vir mense nie. Ek is seker aangejaagde bokke beweeg meer grasieus deur 'n kraalhek as wat mense vandag hier gespartel het.

Ek word vir twee ure op ‘n klein benoude bankie toegepak met bokse en bagasie terwyl die ander ‘n plekkie op die dek vir ons probeer oophou. Wanneer die agterdeur waar ek sit eindelik ook oopgesluit word, is dit soos ‘n bom wat in ‘n miernes ontplof. Die mense peul by die deur uit, bagasie en mense klim en klouter heen en weer oor bagasie, bokse en nog mense.

Buite op die dek het Peter ‘n lieflike afgebakende plekkie onder die lewensredderbootjie uitgehou saam met Darren, ‘n rugsakreisiger wie ons vroeer by doane ontmoet het. Ons kry later waardevolle inligting van hom vir ons reis vorentoe. Hy reis al vir 34 maande lank regoor die wereld, en het sopas deur die lande getoer waarheen ons oppad is.

Ons kamp matrassies is mooi uitgegooi soos piekniek kombersies, ons het ‘n mooi uitsig van die meer en die son wat nou al amper sak, en vars lug in ons longe. As jy nie agter jou kyk na die Sudanese wat steeds saam met hul bagasie, agter ons afbakening ophoop nie, kan jy jou verbeel dis ‘n baie gesellige bootreis.

Ons het van 11 uur die oggend tot 5 uur die middag op die boot gewag voor dit uiteindelik beweeg.

Die uitsig van waar ons op die dek van die veerboot sit, is nie sleg nie.

Almal maak ‘n plekkie vir hulself op die dek. Ons sit in die agtergrond onder die oranje reddingsboot.

Aandete is piekniek, en slaaptyd wanneer dit donker word. Die man langs Peter wen die initiatiefsprys vir oorlewing. In die nou gangetjie slaap hy met sy kop in sy emmer sodat mense nie sy kop raakskop in die verbyloop nie.